اي ساقي ميخوارگان سرمست         بگشا در ميخانه را بر اين پست
من معتكف گشتم به پشت اين در           بي اعتنائيت دل مرا خست
ساقي بده به من شراب نابي       كه ساغر از دستم فتاد و بشكست
اينك به ياد لاله هاي پرپر                    بر اين دلم انبوه غصه بنشست
روزي كه ديدم وادي شلمچه             رشته صبر اين دلم چه بگسست
قهقهه مستانه شهيدان                    با خنده ساقي چگونه پيوست ؟
آوا نمودم در طلائيه چون                   ديدم بجا هنوز استخوان هست
ساقي تو بگرفتي بدامن خود           جسم شهيدي كه ز غير تو رست

چهارمين روز هم گذشت ،
                    چهار چروك 
                     بر پيشاني سال جديد